Kaim
Updated: Nov 2
Tarih: Yok.
An, zaten bir an.
Artık yazılmaya değer rüyalar değil, yarı açık gözlerle anahtar kelimelerle not almak kadarlıkta rüyalar görüyorum diye hayıflanıyordum. Dün gece yazılmaya değer, zaten de binlerce kez yazılmış bir rüya gördüm. Bir rüyaya geçiş yaptım, daha doğrusu. Rüyadan da uyanıklığıma.
Her yer gurbetmiş gibi hissediyorum. Sanırım hep böyle hissediyordum, küçükken de.
Küçüklüğümle şimdiliğim arasında hiçbir alaka, yani hiçbir fark yok.
Ölümü dümdüz deneyimleyecek değil de, ‘’tadacak’’ olmamız enteresan değil mi zevkle? (21:35).
Alfa ve omega.
Akşamlar gece değildir ama geceler aynı zamanda akşamdır.
Sabahlarsa sabah bile değildir.
Rüyamda büyük devasa bir salonda, devasa işler yapıyorum, boyumu aşan fırçalarla. Çarşaf çarşaf kağıtları tuvalleri yerlere sermişim. Bu resimleri gizlice yapmam, kimseciklerin görmemesi gerekiyor. Ve fakat salona insanlar giriyor tek tük. Bunun sebep olduğu baskıyı ve içsel çatışmayı hissediyorum: gizleme mecburiyetini ve bunun imkansızlığını. Yaptıklarıma bir gözün bir bakışın değmemesi için durmam lazım aslında, ebatlarından ötürü saklayamasam da en azından yapıyor olduğumun görünmemesi lazım. Nasılsa, böyle bir seçeneğim yokmuş gibi bir durum söz konusu. Ama dert değil, perdesizliğin kendisi bir perde zaten.
Nitekim duramıyorum. Bir şey beni devam etmeye zorluyor. Beni öldürmeye beni yaşatmaya ant içmiş bu güce karşı çıkmayı uzun zaman önce bıraktım.
Perdeler teker teker aralandıkça, geride bir şey kalmadığını, olmadığını görüyorum.
Soyuldum, soyuldum ve benden bir şey kalmadı geriye.
Sırrım ifşa oldu sevgilim, beni örter misin?
Beni ört sevgilim.
Beni ört.
Nolur beni ört.
Jüpiter’in Yengeç burcuna geçtiği 2025 Haziran’ıydı.
Önce yaşıyor olduğum hissi kayboldu. Deneyimlediğim en tuhaf şeylerden biriydi bu. Ruhsal dünyama haftalarca, yaşıyor değil de yaşanıyor olduğum hissi hakim oldu. Sanki zaten bir şeyler olacaktıymış, veya zaten olacak olan oluyor, daha doğrusu çoktan oldu ve şu anda olmuş olması olmakta, gibi bir his.
İzimi takip ediyorum.
İlginçtir, bu ‘edilgenlik’ kendini hissettirmeye başladığında o vakte kadar yapması zor gelen pek çok şey benim için kolaylaştı. İnsanın arzusuyla değişen ilişkisi. Veyahut artık onlar beni gerçekleştirmeye başladı. Edilgenlikte etkinliğimi buldum bir nevi. Kaçak olarak bir ruh hastanesine girmiş olmamı başka türlü açıklayamıyorum.
Evvelde kendi kendime tohumunu attığım, aslında hepimiz birer sözüz düşüncesi de bu sıralar iyice oturdu, temellendi ve bir düşüncedense artık görmezden gelmenin mümkün olmadığı yalın bir hakikat haline geldi. Buna dair delillerim de mevcut, delilerim.
Bunların akabinde, Merkür’ün yanılmıyorsam Oğlak’taki Venüs’le kavuşup, Ay’ın da Yengeç’e geçip Jüpiter’le kavuştuğu günlerde, kendimi rüyada olmadığıma ikna edemediğim zamanlar geçirdim. Bunun aksine hala ikna edemiyorum kendimi. Edemem, çünkü bir başka yalın hakikat bu da.
Soru şu hatta: Rüyaların birer rüya olduğuna ve uyanmanın bir uyanmak olduğuna kendimizi nasıl inandırdık asıl? Yazarın dediği gibi yaşam dediğimizin ölmeden önce gördüğümüz son bir rüya olmadığına?
İnsanlarla görüşmenin beni mahvettiğini hissettiğim dönem de bu zamana tekabül ediyor sanırım. Burayı tam tanımlayamıyorum. Duymam gerekenlerden hep fazlasını duyduğumu hissettiğim, bunu saklamak zorunda olduğum ve çığlıklar atıp saklanmak istediğim dönem.
Bazen çığlıklar atmak yapılabilecek en makul şeymiş gibi geliyor insana. Sadece çığlıklar atmıyor olmamızdan daha büyük bir delilik düşünemiyorum hatta.
Her her şey şu iki şeyden biri olarak düşünülebilirdi sevgilim: aşk (=yaşam) ve ölüm. Bir’liğe meyleden, öğrenmek, kendimize içimize almak katmak, kendimizi vermek istediğimiz her şeyi aşk/yaşam (= 1), kendimizden sökmek dökmek tükürmek kesip atmak istediğimiz her şeyi ölüm (= 0) şeklinde özetleyebilirdik.
Kendime katmam, mecburi olarak, aynı zamanda onu yok etmek olduğuna göre, bana mugayır şeylerin, benden gayrı olduğu söylenemeyeceğine göre (yok etmek istediğim neden oydu), yani aşkla ölüm aynı şeyin iki farklı hali olduğuna göre neredeyse, 1 = 0, yek eşittir yok diyebiliyoruz pekâla.
Buna benzer düşünceler hep mevcuttu fikir teori düzeyinde. Ne hikmetse Ay’ın yine Jüpiter’le kavuştuğu, hem Merkür hem Mars’la üçgen yaptığı günlerde bu düşünceler kalıcı bir hissiyata, artık kendimden ayrı düşünemediğim bir gerçekliğe dönüşmeye başladı. Farkında olmadan bunun resimlerini bile yapmışım.
Geçtiğimiz haftalardaysa, bir Salı günü, sanki bir yanımın gerçeğin bu olduğunu zaten hep bildiği, yine de bir diğer yanıyla beni korkuya gark eden bir hâl üzere uyandım. Venüs’ün Boğa’ya geçtiği, Ay’ın Merkür’e ve Mars’a bu sefer karşı geldiği gündü.
Uyandım ve kendimi yokmuş gibi hissederken buldum sevgilim. ‘’Hissetmek’’ demek saçma geliyor kulağa elbette bir varlığa atıf yaptığından. O sabah uyandım ve olmadığımı keşfettim, diyeyim.
Paradokstan kaçamamak…
Uzun süre ikna etmeye çalıştım kendimi.
Varım ben varım, varım. Bak kalkıyorum işte, birazdan kahvaltı yapıp dışarı çıkacağım. Olmasaydım bunları yapabilir miydim? Yoksam bunları yapan kim?
Oluyor mu sanıyorsun şimdi bunları gerçekten?
Salı günleri Mars’la, o da Koç’la ilişkili olduğundan spor günüdür, aynı zamanda seans günüdür. Her hafta olduğu gibi rutinimi uyguladım ama… Bunu neden yaptım bilmiyorum, sonuçta yokum. Rutinim beni uyguladı? Spora gittim ama spora gittim değil. Biri, bir şey, beni spora gitti.
Bütün günüm bu hissiyatı anlamlandırmaya çalışmakla geçti. Yaptığım hiçbir şeyin kendine içkin bir anlamı yoktu, herhangi bir ağırlığı, bir zorluğu veya kolaylığı yoktu çünkü zaten ben olmadığımdan yaptıklarım ettiklerim de yoktu.
Karşıdan karşıya geçerken araç geliyor mu diye kontrol etmeme gerek yok mesela. Birileriyle kavga etmemek için kendimi tutmama gerek yok. Yüksek bir tepeden Boğaz’ı seyrederken, bir iskeleden, bir köprüden, bir kuleden kendimi boşluğa salıvermemem, şöylece salınıvermemem için hiçbir sebep yok…
Bana dair hiçbir yerginin yahut övgünün, fikrin yahut hissin -kendiminkiler de dahil olmak üzere- benimle bir ilgisi yok.
Kaybedecek hiçbir şeyim yok. Kaybedecek hiçbir şey’im.
Bir sabah uyandıktan sonra, uyandıktan sonra, aynaya bakıp şaşkınlıkla yüzündeki benlerin silindiğini gören adamın hikayesini hatırlıyorum. Yazmamıştım henüz bunu. Yazdırılıyor.
Mahşerdeyiz, sevgilim. Mahşerdeyiz ve dünyada yaptıklarımız bize seyrettirilmekte.
Olmadığım hissi birkaç haftadır varlığını sürdürüyor. Kendimi aksine ikna edemiyorum, var olduğumu delillendiremiyorum. Kendime bir türlü inanamıyorum.
Ben yokum birtane’m. Ve olmadan önce, ölmeden önce, tek bir dileğim var senden: Beni ikna et, beni kendime inandır. Beni bu zalim uykunun azabından azad et.
Sevgilim, sakın beni anlama.
Beni anlayıp da anlayışına hapsetme.
Beni öldür sevgilim.
Beni öldür
ve beni bana ispatla.
Comments